Bruno

Znaczenie

Imię Bruno ma pochodzenie starogermańskie i wywodzi się od rdzenia brun oznaczającego kolor brunatny, ciemny, a wtórnie kojarzonego z niedźwiedziem (przez przenośne utożsamienie „brązowego” ze zwierzęciem i średniowieczne przydomki). Spotyka się też hipotezę łączącą je z wyrazem oznaczającym kolczugę (brunia), lecz nie jest ona powszechnie akceptowana. Historycznie Bruno było łacińską, jednoczłonową formą skróconą od dwu‑członowych imion germańskich z pierwszym elementem Brun‑ (np. Brunhard). W dokumentach średniowiecznych pojawia się w formach łac. Bruno, Brunus, gen. Brunonis; w polszczyźnie dawniej notowano także Brun i Brunon, przy czym współcześnie Bruno i Brunon funkcjonują jako odrębne imiona. W Polsce obecność imienia wiąże się z kręgiem misji i kontaktów piastowskich; szczególne znaczenie miała postać św. Brunona z Kwerfurtu, męczennika z roku 1009, oraz św. Brunona z Kolonii, założyciela kartuzów, co utrwaliło formę w tradycji kościelnej i kalendarzu (najczęściej 12 lipca i 6 października). Imię było długo rzadkie, ożywiło się jednak wyraźnie w XXI wieku, awansując do czołówki rankingów nadawania w Polsce; konkretne liczby zmieniają się w zależności od rocznika i regionu. W wymowie i odmianie polskiej przyjmuje pełną deklinację: Bruna, Brunowi, z Brunem, o Brunie, choć bywa niesłusznie traktowane jako nieodmienne. Diminutywy to m.in. Brunek, Brunio, potocznie Brunoś; atutem jest też międzynarodowa rozpoznawalność tej samej formy w językach romańskich i germańskich.

Imieniny

17 maj, 6 październik

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco