Bonawentura

Znaczenie

Imię Bonawentura ma pochodzenie łacińskie, od zestawienia bona ventura, dosłownie „dobre to, co ma nadejść”, w przenośni „pomyślność, szczęśliwy los”. Spopularyzował je kult św. Bonawentury z Bagnoregio (Giovanni di Fidanza, ok. 1217–1274), franciszkanina, kardynała i Doktora Kościoła; tradycja wywodzi jego imię z okrzyku św. Franciszka „o buona ventura!” po cudownym ozdrowieniu dziecka. W kręgu łacińskim funkcjonowało jako imię zakonne i świeckie już w średniowieczu, a do Polski trafiało poprzez łacinę kościelną i środowiska franciszkańskie. U nas zawsze należało do imion rzadkich, częstszych w zakonach i wśród szlachty czasów nowożytnych niż w warstwach ludowych. W źródłach spotyka się łacińską formę Bonaventura, obok utrwalonej polskiej postaci Bonawentura; w przekazach obcych występują odpowiedniki francuskie Bonaventure, włoskie Bonaventura i hiszpańskie Buenaventura. W polszczyźnie normatywny jest zapis z w (dopełniacz Bonawentury, wołacz Bonawenturo). Od imienia tworzono hipokorystyki Went, Wenta, Wentek, które dały też początek nazwiskom (np. Wenta). Imieniny najczęściej obchodzi się 15 lipca, w dniu św. Bonawentury. Współcześnie imię brzmi archaicznie i jest używane sporadycznie; brak miarodajnych danych liczbowych, ale w rejestrach pojawia się rzadko, częściej jako imię zakonne lub drugie.

Imieniny

14 lipiec, 26 październik

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco