Bogumiła
Znaczenie
Bogumiła to staropolskie imię żeńskie o budowie dwuczłonowej, złożone z tematów bog- i -miła. Pierwszy człon wywodzi się z prasłowiańskiego bogŭ ‘bóg, los, pomyślność’, drugi od przymiotnika miła ‘kochana, życzliwa, łaskawa’. Najczęściej rozumie się je jako ‘miła Bogu’, możliwe są też odczytania ‘ta, którą Bóg darzy łaską’ albo ‘ta, która miłuje Boga’. Jest żeńskim odpowiednikiem imienia Bogumił, bardzo dobrze poświadczonego od średniowiecza; forma żeńska występuje w źródłach rzadziej. Wczesne zapisy są sporadyczne i pojawiają się głównie w postaci zlatynizowanej Bogumila/Bogumilae, bez dzisiejszego graficznego ł, co wynika z dawnej ortografii. Historycznych wariantów fonetycznych w polszczyźnie nie było wiele; w kręgu słowiańskim odpowiadają jej czesko‑słowacka Bohumila i południowosłowiańska Bogomila. W użyciu potocznym funkcjonują zdrobnienia i formy hipokorystyczne takie jak Bogusia, Boguśka, Miła, Miłka czy Mila, choć rozkład ich użycia bywa lokalny i pokoleniowy. W Polsce imię to pozostawało marginalne w epoce nowożytnej, nieco odżyło w XIX–XX wieku wraz z modą na rodzime słowiańskie antroponimy, osiągając większą frekwencję w drugiej połowie XX stulecia; współcześnie nadawane jest rzadko, odbierane jako tradycyjne i lekko archaizujące, ale zgodne z trendem na imiona słowiańskie. Brakuje jednoznacznych danych o średniowiecznych nosicielkach tego imienia znanych z imienia i nazwiska, co odróżnia je od męskiego odpowiednika z silnym zapleczem hagiograficznym.
Imieniny
10 czerwiec, 19 grudzień, 20 grudzień
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
