Bernarda

Znaczenie

Bernarda — żeńska forma imienia Bernard — wywodzi się z germańskiego złożenia bern/ber „niedźwiedź” i hard „twardy, dzielny”, co w sensie przenośnym oddaje ideę „mężnej, silnej jak niedźwiedź”. Do polszczyzny trafiła pośrednio przez łacinę kościelną i wpływy niemieckie, gdzie notowano formy Bernharda/Bernharde; w dokumentach łacińskich odpowiadają jej Bernardina lub Bernarda, we francuszczyźnie Bernarde i Bernardine, w językach romańskich najczęściej Bernarda. W Polsce forma żeńska zawsze była marginalna wobec męskiego Bernarda oraz „siostrzanych” wariantów pochodnych, zwłaszcza Bernadety/Bernadetty, której popularność wzmocnił kult św. Bernadetty z Lourdes; w użyciu notuje się też spokrewnione Bernardyna/Bernardina, choć rzadkie. Zdrobnienia spotykane w praktyce to m.in. Benia, Berna czy Bernadka, bez silnie ustalonej normy. Dane o najdawniejszych poświadczeniach Bernardy w źródłach staropolskich są skąpe; forma żeńska pojawia się raczej sporadycznie w nowożytności, niekiedy w zniemczonych zapisach metrykalnych z terenów dawnych zaborów. W XX wieku i współcześnie imię należy do rzadkich i nie notowało wyraźnych fal popularności; imieniny bywają obchodzone łącznie z terminami właściwymi dla Bernarda lub pod wezwaniem świętych o imieniu złożonym Maria Bernarda. Dziś wybierane bywa świadomie, z intencją nawiązania do tradycji germańsko-łacińskiej lub rodzinnej, pozostając w wąskiej niszy onomastycznej.

Imieniny

19 maj, 13 grudzień

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco