Benignus

Znaczenie

Benignus to imię pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika benignus ‘życzliwy, łaskawy, dobroczynny’, wywodzonego etymologicznie od bene ‘dobrze’ i rdzenia gen-/gn- ‘rodzić, zradzać’ (por. gignere, gnascor), pierwotnie w sensie ‘dobrze urodzony’, a następnie ‘dobrotliwy’. Jako imię osobowe utrwaliło się w tradycji chrześcijańskiej dzięki kultowi świętych: m.in. św. Benignusa z Dijon (męczennika z III w.) oraz św. Benignusa z Armagh, ucznia św. Patryka, znanego w Irlandii także jako Benen. W średniowieczu funkcjonowało w łacińskich dokumentach kościelnych w formie Benignus; w językach nowożytnych wykształciły się odpowiedniki: włoskie, hiszpańskie i portugalskie Benigno, francuskie Bénigne; irlandzką postacią tradycyjną jest Benen. W polszczyźnie brak utrwalonej rodzimej formy męskiej; stosowana bywa wyłącznie łacińska postać Benignus w tekstach hagiograficznych i specjalistycznych. Żeński odpowiednik Benigna jest notowany w Polsce znacznie częściej, co może sprzyjać błędnym skojarzeniom co do rodzaju imienia. Dane o realnym nadawaniu Benignusa w Polsce są bardzo skąpe: w źródłach staropolskich nie ma jednoznacznych poświadczeń nadawania świeckiego, a jeśli imię występowało, to raczej w kręgu duchowieństwa i w zapisach łacińskich. W polskich kalendarzach imienin imię pojawia się sporadycznie i bez ustalonej tradycji dat, zwykle w powiązaniu z wymienionymi świętymi. We współczesnym użyciu w Polsce pozostaje imieniem wyjątkowo rzadkim lub praktycznie nieobecnym.

Imieniny

6 czerwiec

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco