Benigna

Znaczenie

Benigna to żeńskie imię pochodzenia łacińskiego, będące bezpośrednią adaptacją przymiotnika benigna, „łaskawa, życzliwa, dobroczynna”, żeńskiej formy benignus. Rdzeń wywodzi się z bene „dobrze” i prasłowiańsko w łacinie –genus od gignere „rodzić, zradzać”, co w klasycznej interpretacji dawało sens „dobrze urodzona”, a wtórnie „życzliwa”. Semantycznie imię silnie kojarzy się z chrześcijańską cnotą benignitas (łagodność, dobroć), stąd jego obieg w kulturze kościelnej. W Polsce nie należy do tradycji staropolskiej i nie ma bogatej dokumentacji średniowiecznej; pojawia się sporadycznie od czasów nowożytnych, głównie w zapisach łacińskich ksiąg metrykalnych, gdzie występują formy przypadków typu Benignae czy Benignam, oraz w środowiskach zakonnych jako imię przyjmowane. Jako imię chrzestne pozostawało i pozostaje skrajnie rzadkie; współcześnie notowane jest incydentalnie i nie wykazuje trendu frekwencyjnego. W polszczyźnie tworzy się okazjonalne zdrobnienia Benia lub Bena, często mylone z hipokorystykami od Benity czy Benedykty, co dodatkowo zaciera odrębność imienia. Odpowiednikiem męskim jest dziś równie rzadki Benigny. W innych językach europejskich spotyka się identyczną postać Benigna (m.in. w niemieckim, włoskim i hiszpańskim). Brak powszechnie ustalonej daty imienin; ewentualne propozycje w kalendarzach mają charakter lokalny i nie są jednolite. Jeśli chodzi o warianty historyczne w polszczyźnie, poza łacińską fleksją brak utrwalonych odmiennych form.

Imieniny

13 luty, 1 październik

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco