Barnim

Znaczenie

Barnim to imię staropomorskie o słowiańskiej proweniencji, najlepiej poświadczone w dynastii Gryfitów (m.in. Barnim I zwany Dobrym, Barnim III Wielki, później Barnim IX, spotykany też jako XI), gdzie funkcjonowało od XIII do XVI wieku. Etymologia nie jest całkowicie jednoznaczna, najczęściej łączy się je z prasłowiańskim rdzeniem *bron-/bran- ‘bronić, walczyć’, w pomorskim rozwinięciu barni-, i rekonstruuje pełną postać typu Branimir/Barnimir ‘ten, który broni pokoju’ lub rzadziej Barnisław ‘broniący sławy’. Zmiana samogłoski o > a oraz skrócenie członu -mir do -m są zgodne z zachodniosłowiańską, zwłaszcza pomorsko-połabską, dynamiką nazw osobowych. Istnieje też hipoteza germańska (powiązanie z niem. Bern- ‘niedźwiedź’), ale wobec wyraźnie słowiańskiego kontekstu historycznego imienia pozostaje marginalna. W źródłach średniowiecznych pojawiają się formy łacińskie Barnimus i niemieckie Barnim; w polszczyźnie i kaszubszczyźnie odnotowywano temat Barni- w roli podstawy zdrobnień (np. Barni), choć materiał potwierdzający potoczne warianty jest skąpy. W nowożytnej Polsce imię praktycznie zanikło, a jego współczesne użycie ma charakter incydentalny, zwykle motywowany regionalnie (Pomorze) lub zainteresowaniem rekonstruowanymi imionami słowiańskimi; w kalendarzach imieninowych z reguły nie figuruje i statystycznie należy do imion bardzo rzadkich. W zakresie frekwencji dawniej i dziś brakuje szczegółowych danych liczbowych.

Imieniny

27 październik

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco