Antonín
Znaczenie
Antonín to czeska, zmodernizowana forma imienia wywodzącego się z łacińskiego Antonius lub zdrobniałego Antoninus. Rdzeń jest przedrzymski, najpewniej etruski, a popularne w dawnych źródłach etymologizowanie przez greckie anthos „kwiat” uznaje się dziś za ludową, błędną reinterpretację. Na rozpowszechnienie form z rodziny Antoni- decydująco wpłynął kult św. Antoniego Pustelnika i św. Antoniego z Padwy; w ziemiach czeskich wariant Antonín utrwalił się od późnego średniowiecza, a jego pisownia z długim í odzwierciedla czeski system iloczasowy. W języku polskim odpowiednikiem jest Antoni; forma Antonín bywa przywoływana głównie w kontekście czeskich postaci (np. Antonín Dvořák, Antonín Panenka) i w środowiskach dwujęzycznych na Śląsku Cieszyńskim oraz w rodzinach mieszanych. W rejestrach polskich imię to występuje bardzo rzadko; szczegółowe dane statystyczne dla wariantu z diakrytykiem nie są publikowane lub mieszczą się poniżej progów ujęć zbiorczych. W praktyce administracyjnej możliwa jest rejestracja w oryginalnej pisowni, lecz często upraszcza się zapis do „Antonin” lub naturalizuje do „Antoni”, co bywa motywowane unikaniem kolizji z toponimami Antonin i polską ortografią. W Czechach powszechne są zdrobnienia Tonda, Toník czy Antoš; w polskim otoczeniu nosiciele imienia Antonín korzystają niekiedy z form Antek lub Antoś. Historycznie bliskie formy to m.in. niem. Anton, węg. Antal, wł./hiszp. Antonino, fr. Antonin; pol. Antoniusz ma charakter erudycyjny.
Imieniny
25 październik, 31 październik
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
