Anton
Znaczenie
Imię Anton jest wariantem imienia wywodzącego się z łacińskiego Antonius, rzymskiego miana rodowego o prawdopodobnie etruskim, niepewnym pochodzeniu; popularne skojarzenia z greckim anthos „kwiat” albo z łacińskim „nieoceniony” to wtórne, ludowe etymologie bez podstaw historycznych. Rozpowszechniło się w świecie chrześcijańskim za sprawą kultu św. Antoniego Pustelnika i św. Antoniego z Padwy. Forma Anton ukształtowała się głównie w obszarze niemieckojęzycznym i wschodniosłowiańskim, podczas gdy w polszczyźnie standardem pozostał Antoni; równoległe warianty to m.in. czeskie Antonín, słowackie Anton/Antonín, rosyjskie, ukraińskie i białoruskie Антон, włoskie Antonio, francuskie Antoine, litewskie Antanas, a międzynarodowym ekwiwalentem bywa Tony. W Polsce Anton funkcjonuje jako oboczność wobec Antoni, częściej notowana historycznie w regionach o silniejszych kontaktach z niemczyzną lub językami wschodniosłowiańskimi (Śląsk, Pomorze, Warmia i Mazury, pogranicze wschodnie), a w metrykach z okresu zaborów bywała urzędowa forma odpowiadająca polskiemu Antoni. Współcześnie imię to występuje rzadko i zwykle pozostaje poza czołówką statystyk popularności; obserwuje się jednak jego obecność w rodzinach mieszanych i w dużych miastach. Brakuje szczegółowych danych historycznych specyficznie dla wariantu Anton. Zdrobnienia pokrywają się z tymi od Antoni: Antek, Antoś, Tosiek, Tonio, Tonek. Do dawnych zapisów należą Antonius, Anthoni, Antony i Anton, a od tego gniazda imiennego pochodzą liczne polskie nazwiska, np. Antoniak, Antonik, Antosik, Antonowicz.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
