Andronik

Znaczenie

Imię Andronik ma pochodzenie greckie; wywodzi się od formy Andronikos, złożonej z członów anēr/andros „mężczyzna” i níkē „zwycięstwo”, co zazwyczaj tłumaczy się jako „mężny zwycięzca” lub „ten, który przynosi zwycięstwo mężom”. Przez łacinę (Andronicus) weszło do tradycji chrześcijańskiej, szczególnie bizantyńskiej, gdzie nosili je myśliciele i władcy (m.in. cesarze Andronikos I–III), a także liczni święci i męczennicy; w hagiografii wschodniej wyróżnia się m.in. apostoła Andronika z grona Siedemdziesięciu oraz Andronika i Atanazję. Z Bizancjum imię przeniknęło do kręgu słowiańskiego w formach cerkiewnosłowiańskich Andronik i Andronikij, obecnych do dziś w rosyjskim, ukraińskim i białoruskim, a także w rumuńskim jako Andronic. W Polsce notowane jest sporadycznie, przede wszystkim na obrzeżach kulturowych związanych z prawosławiem i grekokatolicyzmem oraz wśród nowszych migrantów ze wschodu; brak szerokich, ciągłych świadectw użycia w dawnej antroponimii staropolskiej, a dostępne dane statystyczne wskazują na incydentalne nadania i bardzo niską frekwencję. W tradycji prawosławnej istnieją wspomnienia liturgiczne tego imienia (m.in. 17 maja i 9 października), w kalendarzach rzymskokatolickich bywa wzmiankowane marginalnie i nie ma ugruntowanej praktyki imieninowej w języku polskim. Historyczne warianty obejmują greckie Andronikos, łacińskie Andronicus oraz wschodniosłowiańskie Андроник/Андронік; polska postać Andronik pozostaje formą erudycyjną i rzadką. Jeśli chodzi o dawne zapisy lokalne, brak wystarczających danych źródłowych, by mówić o trwałej tradycji tego imienia w Polsce.

Imieniny

30 maj, 11 październik

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco