Amancjusz

Znaczenie

Imię Amancjusz należy do rzadkich polskich adaptacji łacińskich antroponimów i najczęściej wyprowadza się je z łac. Amantius (rzadziej Amancius), formacji utworzonej od tematu czasownika amare ‘kochać’ lub od rzeczownika amans, amantis ‘kochający, życzliwy’. Mechanizm fonetyczno-słowotwórczy jest typowy dla polszczyzny: łacińskie -tius zostało oddane jako -cjusz, podobnie jak w imieniu Maurycjusz z Mauritius. W kręgu łacińskim imię Amantius poświadczone było w późnym antyku i we wczesnym chrześcijaństwie, jednak nie ma twardych dowodów, by polskie metryki średniowieczne lub staropolskie rejestry używały formy Amancjusz; jeśli występowała, to raczej pośrednio poprzez łacińskie kalendarze i hagiografie. Warianty obcojęzyczne to m.in. hiszpańsko-portugalskie Amancio, francuskie Amans oraz włoskie Amanzio; w łacinie funkcjonowały zapisy Amantius/Amancius, z możliwą fluktuacją spółgłoskową w rękopisach. W Polsce imię pozostaje skrajnie rzadkie, nie figuruje w zestawieniach popularnych imion i pojawia się co najwyżej incydentalnie; brak szerokich danych statystycznych potwierdzających jego szersze użycie. Semantycznie niesie pozytywne konotacje ‘miłujący, przychylny’, lecz ze względu na brzmienie i genezę odbierane bywa jako erudycyjne i archaizujące. Nie należy go mylić z imionami Amand czy Amadeusz, które mają odrębne pochodzenie i inną historię użycia w polszczyźnie.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco