Wilibrord

Znaczenie

Imię Wilibrord to polska postać rzadkiego imienia germańskiego Willibrord, złożonego ze starogermańskich członów wil(l)- ‘wola, pragnienie’ i brord ‘grot, ostrze broni’ (por. anglosaskie brord ‘ostry czubek, kolec’), co semantycznie mieści się w typowej dla imion dwuczłonowych formule wojowniczej i może być odbierane ogólnie jako ‘ten, którego wola jest twarda jak ostrze’. Największą rozpoznawalność nadał mu św. Willibrord (ok. 658–739), mnich northumbryjski, apostoł Fryzów i pierwszy biskup Utrechtu; jego wspomnienie w Kościele łacińskim przypada 7 listopada i bywa tak notowane w niektórych polskich kalendarzach liturgicznych. Historyczne warianty zapisu obejmują formy z podwojonym l oraz z samogłoską e po ll: Willibrord, Willebrord; łacińskie Willibrordus/Willebrordus, a w językach romańskich także Vilibrordo/Vilibrordo; w niderlandzkim utrwaliła się m.in. forma Willebrord (por. astronom i geodeta Willebrord Snellius). W polszczyźnie spotyka się zarówno zapis obcy Willibrord, jak i spolszczony Wilibrord; fonetycznie jest on adaptowany zgodnie z wymową w jako [v]. Brak dowodów na średniowieczne użycie na ziemiach polskich, a w nowożytności i współcześnie imię to pozostaje praktycznie nieużywane; nowsze statystyki meldunkowe i rejestry imion odnotowują je, jeśli w ogóle, w liczbach śladowych. Zdrobnienia i warianty potoczne w polszczyźnie nie wykształciły się.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco