Wiktoryna

Znaczenie

Wiktoryna jest żeńską formą imienia wywodzącą się z łaciny: Victorina, będącego żeńskim odpowiednikiem męskiego cognomen Victorinus, utworzonego od Victor „zwycięzca” (rdzeń od czasownika vincere „zwyciężać”). W polszczyźnie nazwa mogła powstawać dwojako: jako żeńska para do rzadkiego męskiego imienia Wiktoryn, oraz jako formacja od popularniejszego Wiktor; obie drogi mają to samo łacińskie zaplecze, dlatego w praktyce funkcjonuje jako samodzielne imię. W polskich źródłach spotyka się postać Wiktoryna (forma zgodna z adaptacją -ina → -yna), a rzadziej wariant Wiktorina, zwykle w zapisach urzędowych lub metrykalnych pod wpływem łaciny bądź języków wschodniosłowiańskich (por. ros. Викторина). Odpowiedniki obce to m.in. łac. Victorina, fr. Victorine, wł. Vittorina, hiszp./port. Víctorina, niem. Viktorine. Dane historyczne o częstotliwości w Polsce są skąpe; imię notowane było sporadycznie od XIX wieku, częściej w metrykach kościelnych pisanych po łacinie, a dziś należy do imion bardzo rzadkich. Bywa mylone z Wiktorią, lecz onomastycznie to odrębny twór. Brak ustalonej daty imienin w powszechnych polskich kalendarzach; jeśli się pojawia, bywa łączone z terminami dla Wiktoryna lub Wiktora. Brakuje także znanych polskich patronek czy postaci historycznych o tym imieniu, co potwierdza jego marginalne użycie. Mimo archaicznego brzmienia Wiktoryna wpisuje się w współczesne tendencje do przywracania form klasycznych i rzadkich.

Imieniny

10 maj, 1 listopad

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco