Wanda

Znaczenie

Wanda to staropolskie imię żeńskie silnie zakorzenione w tradycji narodowej, przede wszystkim dzięki legendzie o córce Kraka, „Wandzie, co nie chciała Niemca”. Najstarsza pewna wzmianka pochodzi z kroniki Wincentego Kadłubka (XII/XIII w.), gdzie zapisano formę łacińską Vanda; onomaści podkreślają, że mogła to być literacka kreacja kronikarza, a nie imię funkcjonujące w ówczesnym nazewnictwie. Etymologia pozostaje niepewna: proponowano związek z etnonimami Wandalowie lub Wenedowie/Wendowie, a także ludową interpretację od prasłowiańskiego rdzenia związanego z „wodą”, co kojarzono z motywem utonięcia bohaterki, lecz brak rozstrzygających dowodów językoznawczych. Wariant historyczny zapisu to Vanda, który stał się później formą międzynarodową; w językach środkowoeuropejskich utrwaliła się Vanda (m.in. w czeskim, słowackim, węgierskim), podczas gdy polska tradycja zachowała Wanda. Diminutywy i formy spieszczone to przede wszystkim Wandzia, Wandusia, Wandeczka. W Polsce imię upowszechniło się stopniowo w epoce nowożytnej, a znaczący wzrost popularności nastąpił w XIX wieku wraz z romantyczną recepcją legendy i jej obecnością w literaturze i sztuce; stało się wówczas symbolem wątku patriotycznego. W XX wieku należało do imion częstych, zwłaszcza w pokoleniu międzywojennym i powojennym, po czym wyraźnie straciło na popularności pod koniec stulecia. Dziś jest nadawane rzadko, ale pozostaje rozpoznawalnym, tradycyjnym imieniem o silnym polskim kontekście kulturowym.

Imieniny

26 styczeń, 23 czerwiec

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco