Valentín
Znaczenie
Imię Valentín jest wariantem międzynarodowym łacińskiego Valentinus, pochodzącego od czasownika valere ‘być silnym, zdrowym’ i przymiotnika valens ‘mocny, dzielny’, rozpowszechnionego w świecie chrześcijańskim dzięki kultowi kilku wczesnochrześcijańskich męczenników, zwłaszcza św. Walentego z Rzymu i św. Walentego z Terni (III w.), z którymi łączony jest dzień 14 lutego. W Polsce rodzimą kontynuacją jest przede wszystkim Walenty oraz rzadszy Walentyn; w średniowiecznych i nowożytnych źródłach spotyka się formy łacińskie Valentinus/Valentini obok spolszczeń typu Walenty, Walentego, a pośrednio od tego imienia powstał rozległy zespół nazwisk: Walentowicz, Walentynowicz, Walenciak i in. Sama forma z akcentowanym í (Valentín) nie należy do polskiej tradycji ani ortografii i brak świadectw jej historycznego użycia w dawnych zapisach polskich; pojawia się współcześnie marginalnie, zwykle w środowiskach cudzoziemców lub rodzin o związkach hiszpańskojęzycznych bądź słowackich, ewentualnie jako zapis w dokumentach międzynarodowych. W praktyce w Polsce częściej adaptuje się ją do postaci Walentyn albo Valentin, a wymowę spolszcza. Związanie z liturgicznym kultem św. Walentego i popularnością „walentynek” po 1990 roku zwiększyło rozpoznawalność rdzenia imienia, nie przełożyło się jednak na częste nadawanie dokładnej formy Valentín. Dla porównania w świecie funkcjonują liczne odpowiedniki: Valentino, Valentine, Valentin, Valentim, Валентин, Czech. Valentýn; w Polsce najbardziej utrwalone pozostają Walenty i Walentyn, z tradycyjnymi zdrobnieniami Walek i Waluś.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
