Tamāra
Znaczenie
Imię Tamāra jest pochodną biblijnego Tamar, wywodzącego się z hebrajskiego tāmār ‘palma (daktylowa)’, symbolu piękna, płodności i prawości; w Septuagincie notowane jako Thamar, a w tradycji wschodniochrześcijańskiej utrwaliło się jako Tamara, upowszechnione zwłaszcza w językach kaukaskich i słowiańskich (gruziń. თამარ Tamar, ros. Тамара). Forma z makronem Tamāra odpowiada ortografii łotewskiej i bywa spotykana w piśmiennictwie bałtyckim; w polszczyźnie normatywna jest postać Tamara bez znaków diakrytycznych. Imię nawiązuje do dwóch postaci biblijnych o imieniu Tamar oraz do czczonej w Gruzji św. królowej Tamary, co w świecie prawosławnym sprzyjało jego popularności i przekładalności kulturowej. W Polsce imię pojawia się stosunkowo późno i raczej peryferyjnie, wraz z wpływami wschodnimi oraz recepcją kultury rosyjsko‑gruzińskiej; brak szczegółowych danych liczbowych o frekwencji przed 1945 rokiem. Po II wojnie światowej notowane jest umiarkowanie, z większą rozpoznawalnością dzięki znanym nosicielkom, takim jak malarka Tamara Łempicka; obecnie pozostaje rzadkie, choć stabilnie obecne w rejestrach. Historyczne warianty zapisu obejmują Thamar, Tamar i Tamara; w polszczyźnie utrwaliła się forma Tamara. Zdrobnienia polskie są wtórne i często zapożyczone, np. Tamarka, Tami, Tamcia, a w kontaktach wschodniosłowiańskich Toma. Tradycja imieninowa nie jest ugruntowana, daty różnią się w kalendarzach lub bywają pomijane.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
