Serwiusz

Znaczenie

Serwiusz to polska adaptacja starołacińskiego imienia Servius, jednego z rzymskich prænomenów. Etymologia jest niepewna: popularne, lecz kontrowersyjne wyjaśnienie wywodzi je od łacińskiego servus „niewolnik, sługa”, częściej jednak wskazuje się na związek z czasownikiem servare „zachować, ocalić” lub na pochodzenie etruskie, dziś niemożliwe do rozstrzygnięcia. Imię nosili znani Rzymianie, m.in. król Servius Tullius, jurysta Servius Sulpicius Rufus oraz gramatyk Maurus Servius Honoratus, co utrwaliło je w tradycji klasycznej. W polszczyźnie formant -iusz odpowiada typowym adaptacjom łacińskim (por. Juliusz), stąd naturalna postać Serwiusz; równoległe warianty pisowni występują sporadycznie, np. łacińskie Servius, rzadziej błędotwórcze Serviusz lub historyczne Serwjusz, lecz nie stały się normą. W użyciu kościelnym imię nie zyskało oparcia w kulcie świętych; bywa mylone z niezależnym Servatius, którego polskim odpowiednikiem jest Serwacy, dlatego Serwiusz nie ma ustalonej daty imienin w krajowych kalendarzach. W Polsce imię pozostaje skrajnie rzadkie i ma charakter erudycyjny; brakuje poświadczonych, częstych zapisów w dawnych metrykach, a współczesne zestawienia statystyczne odnotowują je, jeśli w ogóle, na poziomie jednostkowym. Zdrobnienia i formy potoczne nie są ukształtowane; ewentualnie tworzy się je doraźnie według modelu -uś. W innych językach spotyka się formy Servius (łac.) oraz Servio (wł., hiszp., port. Sérvio), wszystkie równie rzadkie.

Imieniny

17 sierpień

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco