Odo

Znaczenie

Imię Odo ma pochodzenie starogermańskie i wywodzi się z rdzenia od-/ot-/aud- oznaczającego majątek, bogactwo, dziedzictwo; łączy się więc etymologicznie z liczną rodziną imion z pierwszym członem Od-/Ot-/Uodal-, od których bywało skrótową, hipokorystyczną formą. W średniowiecznej łacinie kancelaryjnej funkcjonowało jako Odo (gen. Odonis), zaś w różnych językach zachodnich odpowiadają mu m.in. Eudes/Eudo (franc.), Otho/Othō (łac./ang. średn.), Udo i Otto (niem.), we francuszczyźnie utrwaliła je postać króla Eudesa oraz opata św. Oda z Cluny. W polszczyźnie historycznej częściej przyjęła się postać Odon, zarówno w tłumaczeniach hagiograficznych (św. Odon z Cluny, wspominany w kalendarzu 18 listopada), jak i w onomastyce świeckiej: znany jest książę wielkopolski Odon, syn Mieszka III, którego imię w dokumentach występuje jako Odo/Odonis. Wariant Odo bywał więc w Polsce formą łacińską lub uczoną, podczas gdy powszechniejszy był spolszczony Odon oraz równoległe Otto/Otton. W czasach nowożytnych imię Odo zanikło w użyciu potocznym; współcześnie należy do bardzo rzadkich i nie figuruje w podstawowych zestawieniach imion nadawanych w Polsce, co potwierdza jedynie jednostkowe, okazjonalne użycie. Brakuje pełnych, wiarygodnych danych statystycznych o jego częstotliwości, ale kontekst historyczny i praktyka językowa wskazują na marginalny status wobec utrwalonych wariantów Odon i Otto.

Imieniny

14 styczeń, 19 czerwiec, 4 lipiec, 18 listopad

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco