Mónica

Znaczenie

Mónica to hiszpańska forma imienia znanego w Polsce jako Monika, o starożytnym, ale nie całkiem pewnym pochodzeniu. W łacinie późnej poświadczona jest postać Monnica (z podwojonym n), noszona przez św. Monikę z Tagasty, matkę św. Augustyna (IV w.), której kult nadał imieniu trwałą popularność w świecie chrześcijańskim. Etymologia jest sporna: proponuje się greckie monos „jedyny” lub monikos „samotniczy”, łacińskie moneo „napominać, doradzać”, a także pochodzenie punicko-berberyjskie z Afryki Północnej; brak jednak rozstrzygających danych i uczeni często uznają ją za niepewną. Hiszpańskie Mónica z akcentem graficznym wskazuje akcent na pierwszej sylabie; bliskie warianty to polska i słowiańska Monika, angielsko‑włoska i skandynawska Monica, katalońska Mònica, portugalska Mônica oraz francuska Monique. W Polsce użycie formy Mónica jest bardzo rzadkie i występuje głównie u osób pochodzenia hiszpańskojęzycznego lub w rodzinach mieszanych; częściej adaptuje się ją do Monika. Od 2015 r. prawo pozwala rejestrować obcojęzyczne formy, choć w praktyce akcent może być pomijany w systemach jako „Monica”. Wymowa hiszpańska MÓ‑ni‑ka różni się od polskiej mo‑NI‑ka, dlatego w polskim otoczeniu imię bywa wymawiane i postrzegane jak Monika. Imieniny związane są ze św. Moniką, najczęściej 27 sierpnia (w Polsce także 4 maja). Brakuje danych o historycznej frekwencji wariantu Mónica w Polsce; wiadomo natomiast, że spolszczona Monika była bardzo popularna pod koniec XX wieku.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco