Marita

Znaczenie

Marita jest w Polsce imieniem żeńskim zapożyczonym i wtórnym, bez rodzimej średniowiecznej tradycji; brak dawnych polskich zapisów i świętych o tym imieniu. Etymologicznie ma dwojakie źródła. Po pierwsze, w świecie hiszpańskojęzycznym Marita to deminutyw od María (sufiks -ita), czyli „Mała Maria”; w tej linii znaczeniowej odsyła do spornego pochodzenia imienia Maria (hebr. Mirjam), interpretowanego m.in. jako „ukochana”, „uparta/zbuntowana”, „gorzka”, a w tradycji ludowej także „gwiazda morza”. Po drugie, w strefie germańsko-skandynawskiej Marita bywa formą pochodną od Marit, a ta jest skróceniem od Margareta/Małgorzata; wtedy etymon wywodzi się z gr. margarites „perła” (zapożyczonego z języków irańskich). Warianty historyczne i językowe obejmują Marita/Maritta (niem.), Marita (hiszp., wł. dialektalnie), a jako formy bliskie znaczeniowo występują Marit i Margit; w polszczyźnie spotyka się też pokrewną Marytę, lecz to odrębny wariant. W użyciu polskim Marita pojawia się sporadycznie od drugiej połowy XX wieku, najpewniej pod wpływem kontaktów niemieckich i skandynawskich oraz ogólnej internacjonalizacji imiennictwa; imię pozostaje rzadkie i niestabilne frekwencyjnie, notowane głównie po 1990 roku. Nie ma utrwalonej daty imienin; osoby o tym imieniu zwykle obchodzą je razem z Marią lub Małgorzatą, zależnie od przyjmowanej etymologii. Formy zdrobniałe w polszczyźnie to m.in. Maritka i Rita.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco