Manswet

Znaczenie

Manswet to rzadkie, dziś praktycznie nieużywane w Polsce imię męskie pochodzenia łacińskiego, wywodzące się od Mansuetus ‘łagodny, oswojony, potulny’. Rdzeń łaciński łączy manus ‘ręka’ i suescere ‘przywykać’, co pierwotnie znaczyło ‘oswojony ręką’. Polski wariant graficzny Manswet jest naturalną adaptacją średniowiecznej wymowy łacińskiego Mansuetus [manswetus]; obok niego spotykano w źródłach formę uczoną Mansuet oraz łacińskie Mansuetus. Imię znane jest z hagiografii późnoantycznej i wczesnośredniowiecznej; w zachodnich martyrologiach czci się kilku świętych o tym imieniu (m.in. biskupa Toul), co bywało podstawą do sporadycznych zapisów w dawnych polskich kalendarzach kościelnych, choć stałej tradycji imieninowej w polszczyźnie nie utrwalił. W Polsce brak bogatej dokumentacji metrykalnej; imię notuje się incydentalnie, głównie w środowiskach zakonnych jako imię zakonne akcentujące cnotę łagodności. We współczesnych statystykach imion praktycznie nie występuje, a jego użycie świeckie należy uznać za archaiczne. Historyczne i obcojęzyczne odpowiedniki to Mansuet(us) w łacinie i niemczyźnie, Mansueto w językach romańskich (włoskim, hiszpańskim, portugalskim), sporadycznie francuskie Mansuet. Ewentualne żeńskie formy typu Mansueta/Mansweta pojawiają się poza Polską i nie mają rodzimej tradycji. Zważywszy na skromne poświadczenia w polskich źródłach, wiele szczegółów historycznego użycia imienia Manswet w kraju pozostaje nieudokumentowanych.

Imieniny

19 luty, 3 wrzesień

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco