Luna

Znaczenie

Imię Luna jest bezpośrednim zapożyczeniem z łaciny: lūna ‘księżyc’, nazwy rzymskiej bogini odpowiadającej greckiej Selene; etymologicznie łączy się z praindoeuropejskim rdzeniem *leuk- ‘jaśnieć, świecić’, tym samym, od którego wywodzi się łac. lūx ‘światło’. Jako imię własne było w Europie średniowiecznej marginalne i najczęściej występowało w kręgu romańskim oraz sefardyjskim (częściej jednak jako nazwisko de Luna), po czym zostało na nowo spopularyzowane w XIX–XX w. jako estetyczne „imię natury”, a w XXI w. dodatkowo zyskało rozgłos za sprawą kultury popularnej. W Polsce brak tradycji chrześcijańskiej ani hagiograficznej związanej z tym imieniem, dlatego nie ma ustalonego dnia imienin; kalendarze, jeśli je notują, czynią to umownie. W dawnych polskich metrykach pojawia się rzadko i raczej jako forma obca; wyraźny wzrost nadawań obserwuje się dopiero w ostatniej dekadzie, zwłaszcza w dużych miastach, choć szczegółowe liczby zależą od roczników statystycznych i nie zawsze są publicznie dostępne. Historycznych polskich wariantów nie odnotowano; funkcjonują natomiast zdrobnienia typu Lunka, Luni, Lunusia, Luneczka, a w kontaktach międzynarodowych także hiszp. Lunita. Semantycznie i stylistycznie bywa kojarzone z pokrewnymi imionami takimi jak Łucja czy Selena, lecz nie są to warianty etymiczne. Współcześnie Luna bywa wybierana również jako drugi człon imion dwuczłonowych. Warto odróżnić imię Luna od polskiego rzeczownika „łuna” (‘poświata, blask pożaru’), etymologicznie niezwiązanego.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco