Konstancjusz

Znaczenie

Imię Konstancjusz jest polskim odpowiednikiem łacińskiego Constantius, wtórnym derywatem od przymiotnika constans, constantis ‘stały, niezmienny, wierny’, ostatecznie od czasownika constare ‘trwać, pozostawać zgodnym’. W świecie antycznym nosili je m.in. cesarze rzymscy Konstancjusz I Chlorus i Konstancjusz II, a w tradycji chrześcijańskiej pojawia się u kilku biskupów i świętych (w grece jako Konstantios). W polszczyźnie jest to forma uczona, powstała przez bezpośrednie przyswojenie łacińskiego sufiksu -ius (por. Dariusz, Mariusz), jednak w praktyce historycznej została niemal całkowicie wyparta przez popularniejsze imiona pokrewne: Konstanty i Konstantyn, a po stronie żeńskiej przez Konstancję. W źródłach dawnych często spotyka się zapis łaciński Constantius jako ekwiwalent imienia Konstanty, co sugeruje, że nieliczne użycia formy polskiej Konstancjusz mogły być wtórnym „odłacinnieniem” i nie tworzyły odrębnej, żywej tradycji. Odmiany historyczne ograniczają się w zasadzie do wariantów zapisu: łac. Constantius, gr. Konstantios, sporadycznie staropolskie Konstancyusz; brak danych o bogatszej wariantywności. Zdrobnienia nie są utrwalone; w razie potrzeby posługiwano się zwyczajowo formami od Konstanty (np. Kostek), choć nie ma na to szerokiej dokumentacji. W Polsce imię należy dziś do najrzadszych i praktycznie nie figuruje w statystykach powojennych; nie ma też ustalonej tradycji imienin, choć bywa łączone z datami wspomnień świętych o tym imieniu w kalendarzach łacińskich.

Imieniny

25 luty, 23 wrzesień, 5 październik

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco