Konrad

Znaczenie

Konrad to imię męskie pochodzenia germańskiego, wywodzące się ze starowysokoniemieckiej formy Chuonrāt/Kuonrāt, złożonej z członów kuoni ‘śmiały, dzielny’ i rāt ‘rada, rozum; roztropność’. Znaczeniowo bywa objaśniane jako ‘dzielny w radzie’ lub ‘mężny doradca’. W średniowiecznych zapisach łacińskich w Polsce spotyka się formy Conradus, Chonradus, Cunradus, a w językach nowożytnych odpowiedniki Conrad (ang., niem.), Conrado (hiszp.), Corrado (wł.), Konrád (cz., węg.). W polszczyźnie utrwaliła się pisownia z k-, choć dawniej bywał notowany wariant ortograficzny Konrat; skróty niemieckie typu Kurt funkcjonują marginalnie jako zapożyczenia. Imię weszło do Polski w XII–XIII wieku wraz z intensywnymi kontaktami z obszarem niemieckim i szybko zakorzeniło się wśród możnowładztwa i dynastii piastowskiej (m.in. Konrad Mazowiecki), co sprzyjało jego prestiżowi. W XIX wieku otrzymało silny rezonans literacko-symboliczny za sprawą Mickiewicza (Konrad Wallenrod; Konrad w Dziadach), co utrwaliło je w kulturze i kanonie chrześcijańskich kalendarzy imieninowych. We współczesnej Polsce imię używane jest stabilnie i dość powszechnie, choć nie należy do ścisłej czołówki najczęściej nadawanych; dokładne rankingi zmieniają się w czasie i brak tu jednolitych danych historycznych z długich okresów. W polszczyźnie potocznej funkcjonują zdrobnienia typu Konradek i Kondzio. Warto zauważyć zbieżność członu -rad z rodzimym słowem ‘rada’, choć w przypadku Konrada jest to etymologia germańska, a nie słowiańska.

Imieniny

14 luty, 19 luty, 21 kwiecień, 1 czerwiec, 1 sierpień, 7 sierpień, 4 październik, 21 listopad, 26 listopad

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco