Kiejstut

Znaczenie

Kiejstut to polska forma imienia litewskiego Kęstutis, noszonego przez księcia litewskiego z XIV wieku, syna Giedymina, brata Olgierda i ojca Witolda. Etymologia wywodzi się z litewskiego rdzenia kęsti ‘znosić, cierpieć, wytrwać’ z przyrostkiem -utis tworzącym imiona męskie; semantycznie imię znaczyć może ‘wytrwały, odporny’. Adaptacja do polszczyzny ma charakter egzonimiczny: litewskie -is zostało odrzucone, a samogłoska nosowa ę oddana graficznie i fonetycznie poprzez sekwencję ej/iej, stąd Kiejstut. W średniowiecznych polskich i ruskich kronikach imię to pojawia się jako Kiejstut, niekiedy z wahaniami zapisu (np. Kejstut, Kiestut), natomiast w kancelariach łacińsko‑niemieckich spotykano zniemczone warianty, co odzwierciedla ówczesną praktykę transkrypcji imion bałtyckich. W polskiej tradycji historycznej Kiejstut funkcjonuje przede wszystkim jako określenie władcy, a nie imię chrzestne; nie figuruje w klasycznych polskich kalendarzach imienin i w nowożytnym nazewnictwie osobowym występuje najwyżej marginalnie. Współczesne statystyki wykazują znikome lub jednostkowe użycie, częściej wśród mniejszości litewskiej niż w ogólnej populacji; brak szerokich danych historycznych o regularnym nadawaniu tego imienia w Polsce poza odwołaniami literacko‑historycznymi. Litewskie hipokorystyki (Kęstas, Kęstukas) nie mają utrwalonych polskich odpowiedników. Imię bywa przywoływane w piśmiennictwie naukowym i popularnym w kontekście unii polsko‑litewskich oraz konfliktów z Zakonem Krzyżackim, lecz jako żywa antroponimia pozostało ciekawostką etymologiczną i historyczną.

Imieniny

21 luty

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco