Karīna
Znaczenie
Karīna to łotewska forma imienia znanego w wielu językach jako Karina/Carina, przy czym makron nad i oznacza długą samogłoskę i w łotewskim akcent pada na pierwszą sylabę. Etymologia imienia jest dwutorowa. Po pierwsze, bywa ono skróceniem lub zdrobnieniem od form Karin/Carin, będących skróceniami od Katarina (Katarzyna); w tym nurcie ostateczne pochodzenie sięga greckiego Aikaterine, którego wywód jest sporny (ludowa etymologia łączy je z katharos „czysty”, inni badacze wskazują na związki z imieniem bogini Hekate). Po drugie, w kręgu romańsko‑germańskim rozwija się niezależnie od łac. carus „umiłowany, drogi”, skąd włoskie Carina „miła, ładna”, a pisownia z k (Karina) upowszechniła się w krajach słowiańskich i nordyckich. W Polsce historycznych zapisów Kariny ze średniowiecza i czasów nowożytnych zasadniczo brak; imię przeniknęło dopiero w XX wieku i największą popularność uzyskało w latach 70.–90., dziś nadawane jest sporadycznie i ustępuje takim formom jak Karolina czy Katarzyna. Postać Karīna nie należy do polskiej ortografii i w praktyce ewidencyjnej zazwyczaj upraszcza się do Karina; oryginalna łotewska pisownia spotykana bywa u osób z łotewskimi związkami rodzinnymi. Warianty i odpowiedniki to m.in. Carina, Karin, Karine, rosyjskie Карина; sporadyczne polskie zapisy Karyna istnieją, lecz nie są standardem. Patronat świętych o tym imieniu jest marginalny i nieobecny w tradycyjnych polskich kalendarzach imieninowych. Diminutywy polskie: Karinka, rzadziej Kari.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
