Inga

Znaczenie

Inga to imię żeńskie pochodzenia germańsko‑skandynawskiego, pierwotnie hipokorystyk od złożeń zaczynających się od członu Ing‑, odnoszącego się do starogermańskiego boga Yngvi/Ing (często utożsamianego z Freyrem). Semantycznie znaczy zatem „należąca do Ing[a]” lub „pod opieką boga Ing”. W staronordyckiej i późniejszej skandynawskiej tradycji Inga funkcjonowała zarówno samodzielnie, jak i jako skrócona forma imion takich jak Ingeborg, Ingrid czy Inger; blisko spokrewnione są też formy Inge i męskie Ingo, Ingi. W niemczyźnie i w krajach nordyckich utrwaliły się warianty pisowni Inga/Ingä/Inge, podczas gdy na obszarze bałtyckim i w świecie słowiańskim rozpowszechniła się postać Inga (również w rosyjskim: Инга). W Polsce imię to jest zapożyczeniem kulturowym; brak wczesnych, średniowiecznych poświadczeń w rodzimej antroponimii, a jego szersze użycie notuje się dopiero od XX wieku, zapewne pod wpływem mody na wzorce skandynawskie i niemieckie oraz kontaktów z kulturą rosyjską i bałtycką. Nie należało i nie należy do imion masowych, choć pozostaje rozpoznawalne i bywa nadawane w miastach jako krótka, międzynarodowa forma o neutralnej wymowie. W polszczyźnie odmienia się regularnie: Inga, Ingi, Indze itd.; spotykane zdrobnienia to m.in. Inka i Ina. Historyczne warianty rozszerzone, z których Inga bywa wtórnie wyprowadzana, to przede wszystkim Ingeborga/Ingeborg i Ingrid.

Imieniny

25 październik

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco