Ernest

Znaczenie

Imię Ernest wywodzi się z zachodniogermańskiego Ernust/Ernst, od rzeczownika oznaczającego „powagę, szczerość, zapał, determinację”, przeciwstawianą żartowi; bliskie jest angielskiemu przymiotnikowi earnest. W łacinie średniowiecznej funkcjonowała forma Ernestus, przenikając do rejestrów kościelnych i świeckich. W świecie germańskim i romańskim imię upowszechniło się od średniowiecza, w wariantach Ernst (niem.), Ernest (fr., ang.), Arnošt (cz.), Ernő (węg.), Ernesto (wł., hiszp.). Na ziemiach polskich pojawiało się głównie wraz z wpływami niemieckimi: wśród osadników i mieszczaństwa, na dworach śląskich i pruskich, później także wśród urzędników i wojskowych. Najstarsze pewne zapisy z terenów dzisiejszej Polski dotyczą mieszczan i rzemieślników notowanych zwykle jako Ernst; spolszczona forma Ernest utrwaliła się szerzej w czasach nowożytnych i w XIX wieku, gdy nasiliła się moda na imiona o brzmieniu międzynarodowym. W XX wieku pozostaje imieniem umiarkowanie rzadkim, lecz rozpoznawalnym; po 1990 roku notuje się niewielki wzrost nadawania, choć nie wchodzi do ścisłej czołówki rankingów. W polskiej tradycji hagiograficznej patronuje mu m.in. św. Ernest (Ernestus), opat z Zwiefalten, co tłumaczy obecność imienin w kalendarzach, choć ich daty nie są jednolicie ustalone. Zdrobnienia w polszczyźnie nie są ugruntowane; pojawiają się potoczne formy Erni lub Ernestek, częściej jednak używa się pełnej formy. Wczesne, jednoznacznie polskie poświadczenia są nieliczne, ale nowożytne i nowsze użycie jest dobrze udokumentowane.

Imieniny

12 styczeń, 13 marzec, 27 marzec, 13 lipiec

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco