Daniel

Imię Daniel wywodzi się z hebrajskiego Daniyyēl/Dani’ēl, złożenia czasownika dan/din „sądzić” i teoforycznego elementu ’El „Bóg”, co oddaje sens „Bóg jest moim sędzią” lub „Mój sędzia – Bóg”. Do europejskiej antroponimii weszło za pośrednictwem greki (Daniēl) i łaciny (Daniel), utrwalone autorytetem proroka Daniela z Biblii oraz kultem świętych w tradycji chrześcijańskiej, a także stałą obecnością w onomastyce żydowskiej. W Polsce poświadczone od średniowiecza, najpierw w zapisach łacińskich w metrykach i dokumentach kościelnych; w nowożytności i w XIX wieku obecne stabilnie, natomiast wyraźny wzrost nadawania obserwowano w drugiej połowie XX wieku, z utrzymaniem umiarkowanej popularności w pierwszych dekadach XXI wieku. Warianty historyczne w źródłach obejmują formy łacińskie Danielus/Danielis oraz zapisy Danijel; na ziemiach wschodnich Rzeczypospolitej, w kręgu cerkiewnosłowiańskim, pojawiały się odpowiedniki Danil, Danił i Danilo/Danyło, a w społecznościach żydowskich notowano także warianty pisowni zgodne z tradycją hebrajską i jidysz. Polskie formy potoczne to najczęściej Danek i Danio, lokalnie także inne warianty fonetyczne; pełny zestaw zdrobnień bywa zróżnicowany regionalnie. O dawnej i szerokiej obecności imienia świadczą liczne nazwiska pochodne, m.in. Danielewicz/Danilewicz, Danielak, Danielczyk, Danielski. Brak szczegółowych danych statystycznych dla epok wczesnych, jednak materiał antroponimiczny i nazwiskowy potwierdza ciągłość użycia imienia w Polsce od stuleci i jego międzynarodowy, ponadwyznaniowy charakter.