Damian
Znaczenie
Imię Damian ma pochodzenie grecko‑łacińskie: wywodzi się z greckiego Damianos (Δαμιανός), które łączy się z czasownikiem damazō ‘poskramiać, ujarzmiać, okiełznywać’. W sensie etymologicznym oznacza więc ‘tego, który poskramia’ lub ‘opanowanego’. W literaturze notuje się też hipotezę o pośrednim związku z teonimem Damia (lokalny przydomek bogini Demeter), lecz większość badaczy uznaje ją za wtórną wobec podstawy czasownikowej. Formę łacińską Damianus rozpowszechnił kult świętych braci lekarzy Kosmy i Damiana, czczonych w całym chrześcijaństwie od późnej starożytności; właśnie przez łacinę kościelną imię trafiło do krajów słowiańskich. W Polsce jest poświadczone od średniowiecza, przede wszystkim w zapisach łacińskich jako Damianus, Damiani (gen.) czy Damiano; w polszczyźnie utrwaliła się forma Damian, bez odrębnych wariantów fonetycznych. Dane o najstarszych, ściśle datowanych poświadczeniach bywają rozbieżne w opracowaniach popularnych, ale badacze zgodnie lokują początek użycia w średniowieczu wraz z rozwojem kultu świętych. Przez stulecia imię pozostawało umiarkowanie częste; wyraźny wzrost popularności nastąpił w drugiej połowie XX wieku i na przełomie lat 80. i 90., po czym użycie ustabilizowało się na poziomie średnim. W kręgu słowiańskim i europejskim funkcjonują paralelne formy językowe (np. łac. Damianus, fr. Damien, wł. Damiano, hiszp. Damián, rum. Dămian, słow. i balkan. Damjan), lecz w polszczyźnie standardem pozostaje niezmiennie Damian.
Imieniny
23 luty, 14 lipiec, 26 wrzesień, 26 październik, 14 listopad
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
