Dagmara

Znaczenie

Dagmara jest imieniem żeńskim pochodzenia skandynawskiego, wywodzącym się ze staronordyckiego złożenia dagr „dzień” i mær „dziewczyna, panna”, co interpretowane bywa jako „dziewczyna dnia”, „jasna, pogodna”. Historycznym wariantem formy jest staronordyckie Dagmær, które w językach skandynawskich i następnie w niemczyźnie i czeszczyźnie ustaliło się jako Dagmar. Do rozpowszechnienia imienia w Europie Północnej i Środkowej przyczyniła się postać królowej Dagmar, żony Waldemara II duńskiego (XIII w.), upamiętniona w tradycji duńskiej i czeskiej; z tego kręgu kulturowego imię przenikało dalej. Polska forma Dagmara powstała przez dostosowanie do rodzimej morfologii żeńskiej (-a) i notowana jest dopiero w czasach nowożytnych; brak dowodów na jej obecność w średniowiecznych źródłach polskich. W Polsce imię nie ma tradycji hagiograficznej, dlatego nie ugruntowały się jednolite daty imienin; różne kalendarze podają rozbieżne propozycje lub je pomijają. Użytkowanie na ziemiach polskich wyraźniej nasiliło się w XX wieku, zwłaszcza w drugiej połowie stulecia, po czym nastąpił spadek frekwencji, choć imię pozostaje rozpoznawalne i neutralne stylistycznie. Historyczne i równoległe warianty to przede wszystkim Dagmar (duń., norw., szw., niem., cz.) oraz Dagmara (pol., także w niektórych słowiańskich systemach imiennych); zdrobnienia w polszczyźnie mają charakter zwyczajowy (m.in. Daga, Dagusia). Szczegółowe najdawniejsze metrykalne poświadczenia na ziemiach polskich są skąpe.

Imieniny

20 grudzień

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco