Bianka

Znaczenie

Bianka to polska adaptacja włoskiego imienia Bianca, które jest żeńską postacią przymiotnika bianco ‘biały’. Rdzeń znaczeniowy sięga łaciny średniowiecznej blancus, zapożyczonej z języków germańskich (frankijskie blank ‘lśniący, jasny, biały’), spokrewnionej z praindoeuropejskim motywem jasności. W tradycji europejskiej forma ta ma liczne odpowiedniki: włoska Bianca, francuska Blanche, hiszpańska i katalońska Blanca, portugalska Branca oraz środkowoeuropejska Blanka; wszystkie niosą to samo znaczenie czystości, jasności czy „bielu”. W kulturze literackiej rozgłos nadał imieniu Szekspir, obsadzając postaci o imieniu Bianca w Poskromieniu złośnicy i Otellu. W Polsce nie ma staropolskich poświadczeń formy Bianka; dawniej funkcjonowała raczej Blanka, przenikająca do onomastyki przez wpływy zachodnie i czeskie. Swoistą cechą polszczyzny jest zastąpienie włoskiego c przez k dla zachowania wymowy [k], stąd spolszczenie Bianka. Imię to weszło do szerszego użycia dopiero w końcu XX i na początku XXI wieku, wraz z falą imion o brzmieniu śródziemnomorskim; pozostaje umiarkowanie popularne i wyraźnie rzadsze od Blanki, choć stabilnie obecne w młodszych rocznikach. Nie istnieje ustalona tradycja hagiograficzna ani jednoznaczna data imienin; bywa obchodzone razem z Blanką, w zależności od kalendarza. Formy oboczne w Polsce to rzadziej spotykane Bianca oraz historycznie zakorzeniona Blanka.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco