Ábel
Znaczenie
Ábel to węgierska forma biblijnego imienia Abel, wywodzonego z hebrajskiego hevel/heḇel ‘tchnienie, mgiełka, marność; coś przemijającego’, co dobrze współbrzmi z losem starotestamentowego Abla, syna Adama i Ewy, zabitego przez Kaina. W literaturze onomastycznej pojawia się też rzadziej przyjmowana hipoteza łącząca to imię z akadyjskim ablu/aplu ‘syn’, jednak większość badaczy uznaje etymologię hebrajską za podstawową. W średniowiecznej Europie funkcjonowała łacińska postać Abelus; w językach nowożytnych utrwaliły się formy Abel (ang., fr., niem., hiszp.), Abele (wł.), rosyjskie Авель, a lokalnie także Habel jako wariant zniemczony. Węgierskie Ábel, z akcentem oznaczającym długość samogłoski, upowszechniło się szczególnie w XIX–XX w., z dodatkowym impulsem kulturowym dzięki prozie Árona Tamásiego (cykl o Ábelu). W Polsce zasadniczą, tradycyjną formą jest Abel; wariant Ábel traktowany jest jako obcy i w praktyce bywa pozbawiany znaku diakrytycznego. Dane statystyczne wskazują na bardzo niską frekwencję nadawania tego imienia; forma z akcentem jest niemal nienotowana. Imię nie ma utrwalonej polskiej tradycji imieninowej; sporadyczne propozycje odwołują się do św. Abla z Reims lub do pamięci sprawiedliwego Abla w kalendarzach wschodnich. W polszczyźnie brak ustalonych zdrobnień; te możliwe „na wzór” (np. Abelek) pozostają marginalne. Historyczne poświadczenia na ziemiach polskich są nieliczne i przeważnie kościelno-łacińskie.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
