Tamara
Znaczenie
Imię Tamara wywodzi się ostatecznie z hebrajskiego Tamar, oznaczającego „palmę (daktylową)”, biblijny symbol piękna, płodności i prawości; w Biblii występują dwie bohaterki o tym imieniu, synowa Judy oraz córka króla Dawida. Forma Tamara powstała i utrwaliła się przede wszystkim w kręgu języków wschodniosłowiańskich i greckich jako przyswojenie biblijnego rdzenia z żeńską końcówką -a; bardzo popularna stała się w Rosji, na Ukrainie i na Bałkanach, a jej prestiż umocniła średniowieczna królowa Gruzji Tamar (w tradycji słowiańskiej nazywana Tamara), czczona w Kościołach wschodnich. W wariantologii historycznej notuje się obok Tamary także biblijne Tamar oraz dawne, łacińsko-greckie Thamar; w innych językach pojawiają się formy Tamra czy Támara. W Polsce imię Tamara znane jest od co najmniej przełomu XIX i XX wieku, początkowo głównie w środowiskach związanych z kulturą żydowską i rosyjską, a szersze, choć wciąż umiarkowane użycie przyniósł wiek XX. Nigdy nie należało do najczęściej nadawanych i obecnie pozostaje rzadkie, choć rozpoznawalne. Imieniny nie mają ugruntowanej daty w tradycyjnych kalendarzach katolickich; różne zestawienia świeckie podają rozbieżne propozycje. W polszczyźnie akcent pada na drugą sylabę (Ta-má-ra), a spotykane spieszczenia to m.in. Tamarka czy Tamka; w kulturach wschodnich funkcjonują także formy typu Tama, Toma czy gruzińskie Tako (od Tamar). Jeśli chodzi o bardzo wczesne, polskie zapisy źródłowe, danych jest niewiele.
Imieniny
1 maj, 3 czerwiec
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
