Barnaba

Znaczenie

Barnaba to imię biblijne, przeniesione do polszczyzny przez łacinę kościelną jako Barnabas z greckiego Barnábas (Βαρνάβας), którego źródła upatruje się w aramejskim złożeniu bar „syn” + drugi człon niepewnego pochodzenia. Dzieje Apostolskie 4,36 podają interpretację „syn pocieszenia” lub „syn zachęty” (gr. hyiós parakléseos), co by sugerowało aramejski odpowiednik „pociechy”; wielu językoznawców zwraca jednak uwagę, że to raczej teologiczna glosa i że właściwa etymologia może łączyć się z aram. rdzeniem nb’ „prorokować”, dając znaczenie „syn proroctwa” lub „syn proroka”. Postać św. Barnaby, Cypryjczyka, towarzysza św. Pawła, czczonego w Kościele jako apostoł, zapewniła imieniu miejsce w kalendarzu (w tradycji rzymskiej 11 czerwca). W Polsce imię było znane od średniowiecza, ale pozostawało rzadkie i nie weszło do szerszego obiegu; brak obfitych, ciągłych poświadczeń w źródłach staropolskich, a w metrykach nowożytnych pojawia się sporadycznie. Współcześnie także należy do imion nielicznych, notowanych pojedynczo rocznie, przede wszystkim z motywacji religijnej. Podstawową formą w polszczyźnie jest Barnaba; wariant łaciński Barnabas funkcjonuje w tekstach kościelnych, a historycznie spotykano też wpływy obcojęzyczne w piśmiennictwie. Odpowiedniki w innych językach to m.in. angielskie i niemieckie Barnabas, włoskie Barnaba, węgierskie Barnabás, hiszpańskie i katalońskie Bernabé, w tradycji wschodniosłowiańskiej Варнава (Varnava). Zdrobnienia w polszczyźnie są rzadkie i nieustabilizowane.

Imieniny

11 czerwiec

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco