Ľubomir

Podobne: Lubomir, Ľubomír, Lubomír, Ľubomir, Ĺubomír

Znaczenie

Ľubomir to słowacka forma starosłowiańskiego imienia dwuczłonowego utworzonego z tematów ľub-/ljub- „miły, ukochany, kochać” oraz mir „pokój, ład; także świat”. Semantycznie odczytuje się je jako „ten, który kocha pokój”, „umiłowany pokoju” albo „miły światu”. Zjawisko łączenia takich członów jest typowe dla dawnej antroponimii słowiańskiej. Grafem Ľ jest charakterystyczny dla języka słowackiego, a poprawna słowacka postać to Ľubomír (z długim í); w czeskim występuje Lubomír, w południowosłowiańskich – Ljubomir, w bułgarskim i rosyjskim Lyubomir/Любомир. Polskim odpowiednikiem jest Lubomir, przy czym wariant z miękkim Ľ nie należy do polskiej ortografii i w polskich dokumentach bywa transliterowany jako Lubomir. Historyczne poświadczenia tej dokładnej postaci w Polsce są skąpe; trudno wskazać konkretne średniowieczne zapisy, a imię w wersji polskiej pojawia się sporadycznie dopiero w czasach nowszych, pozostając rzadkie. W użyciu krajowym dominuje więc forma Lubomir, podczas gdy Ľubomir spotyka się głównie u osób pochodzenia słowackiego lub związanego ze Słowacją, zwłaszcza na terenach pogranicznych. Zdrobnienia i hipokorystyki pokrewne w przestrzeni słowiańskiej to m.in. Ľubo/Lubo, Ľubko oraz uniwersalne Mirek typowe dla imion zakończonych na -mir; w polszczyźnie funkcjonuje też Luba lub Lubo. Dane statystyczne o częstotliwości tej dokładnej słowackiej formy w Polsce są niedostępne lub niejednoznaczne, ale konsensus badaczy wskazuje na marginalność użycia.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco