Benedykta

Znaczenie

Benedykta to żeńska forma imienia Benedykt, pochodzącego z łacińskiego Benedictus ‘błogosławiony’, utworzonego od bene ‘dobrze’ i dictus ‘powiedziany, nazwany’, w znaczeniu ‘dobrze nazwany, pobłogosławiony’. Jej bezpośrednim łacińskim odpowiednikiem jest Benedicta, a polska postać Benedykta powstała na gruncie chrześcijańskim przez analogiczne utworzenie żeńskiej pary do męskiego imienia zakorzenionego w kulcie św. Benedykta z Nursji. W źródłach dawnych z ziem polskich forma żeńska pojawia się rzadko i najczęściej w zapisie łacińskim Benedicta; sporadycznie spotyka się też germanizowaną Benedikta (zwłaszcza na terenach pod wpływem administracji pruskiej) oraz incydentalny, nieustabilizowany wariant Benedycta, wynikający z latynizujących zapisów metrykalnych. W innych językach funkcjonują pokrewne formy: włoska Benedetta, portugalska Benedita, francuska Bénédicte, hiszpańska Benedicta/Benita, niemiecka Benedikta; w polszczyźnie pokrewne znaczeniowo, lecz odrębne imię to Benita. Użycie Benedykty w Polsce było i pozostaje bardzo rzadkie; dostępne zestawienia statystyczne wskazują na pojedyncze nadania w XX i XXI wieku, częściej zaś imię to spotyka się jako przybrane w zakonie (por. Teresa Benedykta od Krzyża). Hipokorystyki nie są ustalone; jeśli się pojawiają, bywają adaptowane analogicznie do męskiego Benedykt (np. Benia, Benka). Imieniny bywały łączone z obchodami św. Benedykta, lecz praktyka kalendarzowa nie jest jednolita. Brakuje bogatszych danych o średniowiecznej frekwencji w Polsce.

Imieniny

4 styczeń, 6 maj, 29 czerwiec

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco