Bárbara
Znaczenie
Imię Bárbara jest wariantem hiszpańsko-portugalskim klasycznego imienia Barbara, wywodzącego się z greckiego bárbaros, „cudzoziemski, mówiący niezrozumiale”; jego żeńska forma Βαρβάρα upowszechniła się za sprawą kultu wczesnochrześcijańskiej męczennicy św. Barbary, żywego w całej Europie od średniowiecza. Znak diakrytyczny w pisowni hiszpańskiej i portugalskiej sygnalizuje akcent inicjalny (BÁR-ba-ra) i nie zmienia etymologii. W tradycji międzyjęzykowej blisko spokrewnione są łacińska Barbara, grecka Varvara (Βαρβάρα), czeska i słowacka Barbora, niemiecka i włoska Barbara, węgierska Borbála, wschodniosłowiańska Varvara oraz dawna francuska Barbe. W Polsce utrwalona jest forma Barbara, poświadczona od średniowiecza, bardzo popularna zwłaszcza w XX wieku, związana z patronką górników, hutników i artylerzystów oraz świętem Barbórki 4 grudnia; tradycyjne zdrobnienia to Basia, Baśka, Basieńka i podobne. Sama pisownia z akcentem, charakterystyczna dla języków iberyjskich, nie należy do polskiej normy ortograficznej i w praktyce urzędowej bywa upraszczana do Barbara, choć współcześnie technicznie możliwe jest zachowanie oryginalnych diakrytyków w dokumentach. Brak solidnych danych o historycznym użyciu dokładnej formy Bárbara w Polsce; pojawia się ona sporadycznie, najczęściej u osób pochodzenia hiszpańsko- lub portugalskojęzycznego bądź w rodzinach o związkach z tymi kulturami, a w kontakcie z polszczyzną zwykle funkcjonuje równolegle z formą Barbara i odpowiadającymi jej polskimi hipokorystykami.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
