Miron

Znaczenie

Imię Miron ma podwójne zaplecze etymologiczne. Najczęściej wywodzi się je z greckiego Myron, od słowa myron oznaczającego wonny olej, mirrę i w tradycji chrześcijańskiej krzyżmo; przez pośrednictwo cerkiewnosłowiańskie (Мирон) trafiło ono do imiennictwa wschodniosłowiańskiego i dalej na ziemie polskie. Równolegle bywa interpretowane jako słowiański skrót lub przekształcenie imion z członem mir ‘pokój, ład’ (np. Mirosław), co mogło wzmacniać jego atrakcyjność semantyczną. W kalendarzach Kościołów wschodnich notuje się kilku świętych o tym imieniu (m.in. biskupa Krety), natomiast w tradycji łacińskiej kult jest marginalny, co historycznie ograniczało rozpowszechnienie w Polsce. Najstarsze polskie poświadczenia są rozproszone i brak jednolitej, pewnej daty pierwszego wystąpienia; onomaści łączą to imię przede wszystkim z obszarem dawnych Kresów i społecznościami prawosławnymi oraz unickimi od czasów nowożytnych. Warianty językowe to polski Miron, wschodniosłowiańskie Мирон, ukraińskie Myron, rumuńskie Miron, angielskie Myron; w polszczyźnie spotyka się zdrobnienia Mironek, Miruś, Miro, a o historycznej obecności świadczą nazwiska patronimiczne Mironowicz czy Mironowski. W XIX i pierwszej połowie XX wieku imię pozostawało umiarkowanie rzadkie; w powojennej polszczyźnie przyczyniła się do jego rozpoznawalności postać Mirona Białoszewskiego. W XXI wieku notuje się wyraźny, choć umiarkowany wzrost nadawania, zgodny z tendencją do krótkich imion o słowiańskim brzmieniu, przy czym Miron nadal nie należy do ścisłej ogólnopolskiej czołówki.

Imieniny

17 sierpień, 30 sierpień

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco