Longina

Znaczenie

Longina to żeńska forma imienia Longin, wywodzącego się z łacińskiego cognomen Longinus, utworzonego od przymiotnika longus ‘długi, wysoki’. Rdzeń semantyczny wskazuje pierwotnie na cechę fizyczną, a sufiks -inus tworzył w łacinie nazwiska rodowe i przydomki; feminizacja przez końcówkę -a daje postać Longina. Do polszczyzny imię trafiło drogą tradycji chrześcijańsko-łacińskiej, w cieniu kultu św. Longina, rzymskiego setnika z przekazu pasyjnego, choć należy podkreślić, że jego popularność oddziaływała głównie na męską formę. W źródłach polskich brak obfitej dokumentacji średniowiecznej dla wariantu żeńskiego; notacje Longiny pojawiają się raczej sporadycznie w XIX–XX wieku i nie tworzą trwałej tradycji frekwencyjnej. Współcześnie imię jest w Polsce bardzo rzadkie, rejestrowane incydentalnie, zwykle w rodzinach nawiązujących do imienia Longin lub wybierających brzmienie nietypowe i klasycyzujące. Zdrobnienia nie są utrwalone zwyczajem; ewentualnie powstają ad hoc, na wzór innych form żeńskich zakończonych na -ina. Historyczne i międzyjęzykowe odpowiedniki są nieliczne: męskie Longin/Longinus oraz greckie Longinos mają wyraźne zaplecze hagiograficzne, natomiast Longina jako samodzielne imię żeńskie bywa notowana w niektórych tradycjach słowiańskich (np. rosyjskie Лонгина), lecz bez większego rozpowszechnienia. Ogólny obraz to imię o klasyczno-kościelnej etymologii, o słabej frekwencji i bez ustabilizowanych wariantów polskich poza podstawową formą Longina.

Imieniny

15 marzec, 24 kwiecień, 24 czerwiec, 3 lipiec, 7 listopad

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco