Antoņina
Znaczenie
Antoņina to wariant imienia Antonina dostosowany do ortografii łotewskiej; znak ņ oznacza spółgłoskę n zmiękczoną, co w łotewszczyźnie bywa używane przy adaptacji imion wschodniosłowiańskich (por. rosyjskie Антонина). Rdzeniem jest łaciński nomen gentilicium Antonius o niepewnej, prawdopodobnie etruskiej etymologii; popularna ludowa etymologia od greckiego anthos ‘kwiat’ jest wtórna i nie znajduje potwierdzenia naukowego. Forma żeńska Antonina upowszechniła się w świecie chrześcijańskim dzięki kulcie świętych Antoni(ch), a najstarsze świadectwa żeńskich nosicielek notowane są już w późnej starożytności; w tradycji wschodniej czczona jest m.in. męczennica Antonina z Nikomedii. W Polsce funkcjonuje wyłącznie postać Antonina, dokumentowana co najmniej od czasów nowożytnych i szczególnie popularna w XIX wieku, z silnym renesansem w XXI wieku. Wariant Antoņina nie należy do polskiej normy graficznej i pojawia się jedynie jako egzonim w zapisie nazw własnych pochodzenia łotewskiego; w praktyce administracyjnej bywa ujednolicany do formy Antonina, dlatego brak odrębnych polskich danych statystycznych dla zapisu z ņ. Historyczne i międzynarodowe odpowiedniki to m.in. Antonia, Antonija, Antonina, Antonína, Антонина; w polszczyźnie spotyka się hipokorystyki Antosia, Tosia, Tonia, Tonka, rzadziej Nina, przy czym Nina jest dziś również samodzielnym imieniem. W piśmiennictwie i rejestrach w Polsce zalecane jest używanie formy Antonina.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
