Hana

Znaczenie

Imię Hana w Polsce jest rzadkie i funkcjonuje przede wszystkim jako obca, skrócona wobec polskiej Hanny i klasycznej Anny, ale bywa też niezależnym importem z innych tradycji. Jego główne europejskie zaplecze etymologiczne wywodzi się z hebrajskiego Channah ‘łaska, przychylność’, przeniesionego do greki i łaciny jako Anna; w Polsce formą kanoniczną była Anna, a wtórnie, od nowożytności, Hanna. Postać Hana, bez podwojonego n, nie była w polszczyźnie tradycyjna; jest natomiast typowa w językach czeskim i słowackim, spotykana też na Bałkanach. W kontekście historycznym na ziemiach polskich funkcjonowała pokrewna postać żydowska Chana/Chane (jidysz), o tym samym pochodzeniu semickim. Współcześnie Hana może również reprezentować odrębne etymologie: w japońskim (rozmaite zapisy kanji, najczęściej ‘kwiat, kwitnienie’), w koreańskim znaczące ‘jedna’, a w arabskim Hana/Hanaa odnoszące się do ‘błogości, szczęścia’. Użytkowanie w Polsce jest świeże i ograniczone: w rejestrach po 2000 roku imię pojawia się sporadycznie, z wyraźniejszym wzrostem w ostatniej dekadzie, zwykle w rodzinach mieszanych, w środowiskach związanych z kulturą czeską lub jako międzynarodowa alternatywa Hanny. Zdrobnienia na gruncie polskim najczęściej pokrywają się z tradycją: Hania, Hanka, Hanusia, choć część rodziców pozostawia formę pełną bez hipokorystyków. Brak źródeł potwierdzających szersze, dawne użycie rodzimej formy Hana przed XX wiekiem; imię jest jednak dziś dopuszczalne urzędowo.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco