Fausta

Znaczenie

Fausta to żeńska forma łacińskiego cognomen Faustus, od przymiotnika faustus o znaczeniu „pomyślny, szczęśliwy, sprzyjający”. Imię było używane w późnej Republice i w Cesarstwie Rzymskim, a jego nosicielką była m.in. Flavia Maxima Fausta, żona Konstantyna Wielkiego; pojawia się też w hagiografii w postaci kilku męczennic czczonych w martyrologiach łacińskich. W warstwie słowotwórczej jest spokrewnione z formami pochodnymi typu Faustinus/Faustina, z których w językach nowożytnych wywodzą się imiona Faustyn i Faustyna; nie należy jednak mylić „Fausty” z „Faustyną” – to równoległe, a nie wariantowe formy żeńskie od wspólnego łacińskiego tematu. Historycznie podstawowa postać imienia to łacińska Fausta, bez alternatywnych zakończeń; w językach romańskich (włoskim, hiszpańskim, portugalskim, rumuńskim) zachowała niezmienioną pisownię i wymowę, podobnie w tradycji greckiej funkcjonuje w transkrypcji Φαύστα. W polszczyźnie imię jest rzadkie i nie wytworzyło utrwalonych zdrobnień ani jednoznacznej tradycji imieninowej; brak też świadectw jego żywego użycia w średniowieczu i w dawnej antroponimii staropolskiej. W XIX–XX wieku notowane sporadycznie w kalendarzach i almanachach, w cieniu popularniejszej „Faustyny”, a we współczesnych statystykach pojawia się incydentalnie. Niesie pozytywne konotacje „pomyślności”, co bywa powodem wyboru w rodzinach odwołujących się do antycznego dziedzictwa lub do wczesnochrześcijańskiej hagiografii.

Imieniny

20 wrzesień

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco