Arthur

Znaczenie

Imię Arthur ma nie do końca rozstrzygniętą etymologię: najczęściej wywodzi się je z rzymskiego nomen Artorius (być może pochodzenia etruskiego lub italskiego), które na gruncie brytońskim dało formę Arthurus/Arthur, albo łączy z celtyckim rdzeniem art-/arth- ‘niedźwiedź’ (staroir. art, wal. arth), choć hipotezy typu “arth + gwr ‘mąż’” są dziś odrzucane jako niezgodne z prawami fonetycznymi. Najsilniejszym czynnikiem onomastycznym była legenda o królu Arturze: imię poświadczone jest w źródłach wyspiarskich od wczesnego średniowiecza (formy łac. Arthurus, Arturus; celtyckie Artur/Artúr), a jego prestiż utrwaliła tradycja arturiańska. Historyczne i językowe warianty obejmują m.in. ang. Arthur, wal. Arthur, bretońskie Arzhur, irl./szk.-gael. Artúr, średniofranc. Artus oraz romańskie postacie Arturo (hisz., wł., port.), słowiańskie Artur/Артур. W Polsce funkcjonuje przede wszystkim forma Artur, notowana od XIX wieku pod wpływem kultury niemieckiej i angielskiej, z wyraźnym wzrostem użycia w drugiej połowie XX wieku; zdrobnienia typu Artuś czy Artek są wtórne i mniej utrwalone. Pisownia Arthur jest u nas obca i marginalna, spotykana głównie u cudzoziemców, w rodzinach dwujęzycznych lub w dokumentach nawiązujących do angielskiej tradycji; brak szczegółowych danych historycznych o jej frekwencji, lecz współcześnie pozostaje rzadkością. Semantycznie imię bywa kojarzone z symboliką “niedźwiedzia” i władczości, lecz naukowo powściągliwsza jest etymologia od Artoriusa.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco