Valentīna

Podobne: Valentina, Valentīna, Valentína

Znaczenie

Imię Valentīna jest żeńską formą łacińskiego Valentinus, wywiedzionego od przymiotnika valens, valentis i czasownika valere ‘być silnym, zdrowym, mieć się dobrze’; znaczeniowo odsyła więc do siły i krzepkiego zdrowia. Zapis z długim ī identyfikuje wariant łotewski, w którym długość samogłoski jest fonologiczna; w polszczyźnie nie stosuje się makronu, stąd w dokumentach w Polsce imię pojawiałoby się zwykle jako Valentina, ewentualnie w spolonizowanej formie Walentyna. Historycznie obok standardowego Valentina notowane są warianty Walentyna (wpływ rodzimej grafii z W) oraz wschodniosłowiańskie postacie typu Valentyna/Valentyna; w innych językach europejskich utrwaliły się m.in. wł. i hisz. Valentina, ros. Валентина. Zdrobnienia w polszczyźnie to przede wszystkim Walentynka, rzadziej Tyna lub Tina; w kręgu wschodniosłowiańskim funkcjonuje Walja. W Polsce imię żeńskie jest od dawna znane, lecz zawsze rzadsze niż męski Walenty; jego nowsza popularność była wyższa na terenach wschodnich w XX wieku pod wpływem rosyjskim, obecnie pozostaje niszowe, choć forma międzynarodowa Valentina bywa wybierana ze względu na rozpoznawalność. Hagiografia zna męczennice o imieniu Valentina, lecz ich kult jest skromny i głównie w tradycjach wschodnich; w polskich kalendarzach imieninowych daty dla Walentyny są niejednolite i często wtórnie wiązane z lutowym wspomnieniem św. Walentego. Brakuje udokumentowanych staropolskich zapisów tego imienia w dużej liczbie.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco