Lḗo

Znaczenie

Lḗo to niestandardowa, uczona grafia imienia znanego w formie Leo, spokrewnionego z polskim Leon. Rdzeń jest łaciński: leo ‘lew’, przejęty z greckiego léōn ‘lew’; ostateczne pochodzenie bywa łączone z zapożyczeniami przedgreckimi lub semickimi i w nauce pozostaje niepewne. Symbolicznie imię odsyła do cech lwa, dlatego wcześnie zyskało prestiż i rozpowszechniło się dzięki licznym świętym i papieżom o imieniu Leo, które po polsku tradycyjnie oddaje się jako Leon. Wariant z diakrytykiem ḗ nie ma tradycji onomastycznej; to raczej zapis akademicki sygnalizujący długość samogłoski w transliteracji i nie występuje w źródłach metrykalnych. W Polsce historycznie dominował Leon, natomiast Leo funkcjonowało sporadycznie, głównie w kręgu niemieckim, romańskim i anglosaskim, a szerzej upowszechniło się dopiero w XXI wieku, jako forma międzynarodowa i krótka. W praktyce urzędowej imię rejestruje się zazwyczaj jako Leo, gdyż znak ḗ nie należy do polskiej ortografii. Warianty pokrewne to m.in. grecki Leon, włoskie Leone, francuskie Léo, hiszpańskie i portugalskie Leo, a także słowiańskie Lew/Lev; w tradycji żydowskiej równoległą funkcję pełnił Lejb. W polszczyźnie wymowa to dwusylabowe [le-o], a zdrobnienia tworzy się analogicznie do Leona: Leoś, Leonek. Dane o historycznym użyciu dokładnie formy Lḗo w Polsce są niedostępne; można przyjąć, że nie była ona stosowana poza kontekstami filologicznymi.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco