Pafnucy

Znaczenie

Imię Pafnucy należy do grupy wczesnochrześcijańskich imion wywodzących się z egipsko‑koptyjskiego podłoża językowego; do greki przeszło jako Paphnoutios, a do łaciny jako Paphnutius. Etymologię wyprowadza się od koptyjskiego wyrażenia zawierającego element noute, ‘Bóg’, co daje sens ‘należący do Boga’ lub ‘Boży’; w literaturze przedmiotu podkreśla się egipskie pochodzenie i wtórne, grecko‑łacińskie zapośredniczenie. Imię było rozpowszechnione w kręgu wczesnych mnichów egipskich i znane z kultu świętych pustyni, m.in. biskupa Tebaidy nazywanego Pafnucym Wielkim, dzięki czemu trafiło do kalendarzy kościelnych. W Polsce pojawia się od średniowiecza głównie w hagiografii i w aktach kościelnych; zawsze pozostawało rzadkie i nie weszło do szerszego użycia świeckiego. Częstsze było w tradycji wschodniosłowiańskiej (cerkiewnosłowiański Pafnutij), skąd przenikało na ziemie wschodnie dawnej Rzeczypospolitej. Ustaliły się dwie polskie formy: podstawowy Pafnucy oraz uczony, bliższy łacinie, Pafnucjusz; brak ugruntowanych zdrobnień. W nowożytności imię notowano sporadycznie, najczęściej w środowiskach monastycznych lub na Kresach, a w XX i XXI wieku występuje incydentalnie i bywa odbierane jako archaiczne. Daty imienin nie są w polskich kalendarzach jednolicie ustalone, a dokładne dane o dawnym rozpowszechnieniu są skąpe.

Imieniny

19 kwiecień, 24 wrzesień

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco