Amon

Znaczenie

Imię Amon jest wielowarstwowe etymologicznie. Jego najstarszy, najsilniej ugruntowany rodowód wiedzie do staroegipskiego imienia boskiego jmn, zapisywanego jako Amon/Amun, „Ukryty”, czczonego w Tebach i znanego z późniejszej syntezy Amon-Re; poprzez grecką formę Ammon i łacińską Ammon przeniknęło do tradycji śródziemnomorskiej. Równolegle w Biblii hebrajskiej pojawia się Amon jako imię króla Judy (VII w. p.n.e.), zwykle wyjaśniane albo jako teoforyczne zapożyczenie od egipskiego boga, albo – rzadziej – łączone z hebrajskim rdzeniem ’mn („być stałym, wiernym”), bądź z problematycznym amōn „mistrz/wychowanek” z Prz 8,30; badacze nie są tu całkiem zgodni. W grecko-łacińskim chrześcijaństwie funkcjonowały też formy pokrewne, jak Ammonas i Ammonius, zwłaszcza w kręgu wczesnych mnichów egipskich, lecz nie przełożyło się to znacząco na polską praktykę imienniczą. W Polsce imię Amon jest rzadkie, bez ugruntowanej tradycji liturgicznej ani daty imienin w kalendarzu, a dane historyczne o jego szerszym użyciu są skąpe; wydaje się, że pojawia się sporadycznie dopiero w czasach nowożytnych i współcześnie bywa wybierane raczej z powodów brzmieniowych, egzotyczno-biblijnych lub egiptologicznych. Za warianty i odpowiedniki można uznać formy Amun, Ammon, rzadziej Amoun; ustalonych polskich zdrobnień brak, choć okazjonalnie tworzy się je analogicznie (np. Amo, Monio). Wymowa w polszczyźnie: [A-mon].

Imieniny

20 grudzień

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco